Η σπατάλη τροφίμων έχει περιβαλλοντικό, οικονομικό και ηθικό κόστος:
Από περιβαλλοντικής άποψης η σπατάλη τροφίμων αυξάνει τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, αφού τα τρόφιμα παράγονται, μεταφέρονται και απορρίπτονται χωρίς να καταναλωθούν, ενώ παράλληλα σπαταλά φυσικούς πόρους όπως νερό, ενέργεια και καλλιεργήσιμη γη (η παραγωγή τροφίμων που δεν καταναλώνονται εντείνει την πίεση στα οικοσυστήματα.).
Επιπλέον, αυτή ακριβώς η πρακτική της σπατάλης επιβαρύνει οικονομικά τα νοικοκυριά τα οποία χάνουν χρήματα για τρόφιμα που τελικά δεν καταναλώθηκαν, ενώ επίσης επιβαρύνεται το κοινωνικό σύστημα για την διαχείριση των αυξημένων απορριμμάτων που προκύπτουν.
Η μείωση της σπατάλης τροφίμων δεν αφορά μόνο το «ηθικό βάρος» του να πετάμε τρόφιμα, αλλά εκφράζει την ανάγκη αντιμετώπισης μιας βαθιάς συστημικής αντίφασης: σε έναν κόσμο όπου παράγεται αρκετή τροφή για όλους, εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε επαρκή, θρεπτική διατροφή (επισιτιστική ανασφάλεια), ενώ τεράστιες ποσότητες τροφίμων καταλήγουν στα απορρίμματα.
Η μείωση της σπατάλης τροφίμων είναι κρίσιμη γιατί:
- μειώνει το περιβαλλοντικό αποτύπωμα της διατροφής
- προστατεύει φυσικούς πόρους (νερό, έδαφος, ενέργεια)
- ενισχύει την επισιτιστική ασφάλεια
- μειώνει το κόστος για τα νοικοκυριά
- ευθυγραμμίζεται με τις αρχές της Μεσογειακής Διατροφής, που προωθεί τοπικότητα, εποχικότητα, οικιακό μαγείρεμα και υπεύθυνη κατανάλωση